Hoi allemaal, wij zijn Miyo & Aya, 2 dames van 6 jaartjes
oud. Wij zijn 2 hele knappe ijdeltuiten die samen met onze
2 vriendjes Harumi en Curly in de opvang zijn komen wonen
omdat ons baasjes door omstandigheden niet meer zo goed
voor ons kon zorgen en ze wilde héél graag dat we als mini
groepje samen zouden blijven. Onze 2 vriendjes zijn helaas
in de opvang overleden. 
Het liefste luieren en eten we graag!
Maar we worden ook regelmatig verwend met de nodige
knuffel-, kapper- en pedicure momentjes.


Ons oude baasje heeft voor ons opgeschreven waarom ze
ons zo graag naar de opvang wilde laten verhuizen toen het
ècht niet anders kon. Want wij snapte het zelf niet zo goed
en kunnen het niet zo goed verwoorden. We zijn echter wel
héél blij dat ze zó goed voor ons heeft gezorgd, dit op afstand
nog doet, en dat ze ons naar de opvang heeft gebracht want
we zijn hier helemaal thuis!

Verlanglijstje

(Verrassing) Kerstpakket
 Esve Lentehuis groot
 Kruiden
 Kruidenhooi
 Ham-Stake tunnels

Kerstengeltjes

 Karin Veen
 Jannie Gort
 Joyce Eshuis


14-12-2016 Vandaag kregen wij te horen dat Aya plotseling is komen te overlijden!

    

Het verhaal achter Aya, Miyo, Harumi (†) & Curly (†), geschreven door hun oude baasje

Tot de dag van vandaag kan ik nog steeds hun gefluit horen. Als ik opstond, of thuis kwam van een lange dag, er waren altijd 4 paar oogjes die mij
aankeken. Ik werd dagelijks begroet met het lieve en vrolijke gefluit van 4 cavia’s. ‘Ik kan me ook geen leven zonder ze voorstellen.’ Vertelde ik de
4 kleine wezentjes regelmatig. Weinig mensen begrepen mijn liefde voor de kleine wezentjes. De vraag “Het zijn toch maar cavia’s? “ hoorde ik
regelmatig. Vaak lachte ik het weg, ze hoefde het niet te begrijpen, ik hield van deze beestjes. Ze waren een troost in moeilijke tijden en maakte
mij blij, met vrienden grapte we om het gewicht van Aya, we zijn bij de dierenarts met haar geweest omdat ik zéker wist dat ze zwanger was. Tot
de dag van vandaag grappen we daarover. Aya was niet zwanger, Aya was een mooie volle dame ! Als ik er aan terug denk verschijnt er nog steeds
een glimlach op mijn gezicht.


Als ik nu achter mij kijk is er leegte, de plek waar de cavia’s hun kooien stonden staat nu een kastje. Daarop staat een bakje, een bakje met
speelgoed. Voor mij hangt een foto aan de muur. Een foto van de 4 cavia’s die mij altijd zo gelukkig maakte. In moeilijke tijden waren ze mijn
grootste troost. Ik herinner me de dag dat ik met de positieve zwangerschapstest in mijn handen stond. Ik had het gevoel in een diep zwart gat te
vallen. De tranen bleven stromen. Die avond heb ik uren zitten knuffelen met de kleine harige wezentjes. Er was geen partner die mijn haren uit
mijn gezicht haalde als ik boven het toilet hing. Dagen en weken lang lag ik uitgeput in bed, het eerste trimester leek eeuwen te duren. Elke avond
lag één van de cavia’s bij me, die stiekem nog wel eens een hapje van mijn cracker probeerde te stelen. Alleenstaand zwanger is niet makkelijk. Al
je tijd wordt opgeslokt voor de voorbereidingen van de baby. Ik zat in mijn examen tijd. Sociale contacten moesten onderhouden worden. De
zwangerschap werd daar bovenop ook nog eens een medisch circuit.


Ik herinner me dat ik op een dag opstond en naar de vier kleine koppies keek. De cavia’s floten niet meer. Ze waren verwaarloosd. Ze kregen geen
aandacht meer. Elke dag kregen ze een zak groente, fruit, brokjes en een flesje water. Ik stak mijn hand uit naar Miyo en aaide door haar lange
grijze haar, terwijl ik mezelf afvroeg, “Waar is de grens? “. De grens hadden we bereikt. Ze waren niet meer gelukkig bij mij, ik kon ze niet meer
geven wat ze verdiende. Op dit punt heb ik besloten, ze moeten naar iemand die ze gelukkig kan maken, maar ze mogen niet weg bij elkaar. Hier
kwamen we na relatief kort zoeken uit bij de opvang. We waren een uitzondering, maar een aantal dagen na ons eerste contact, waren de vier
dames welkom. En 10 september was het zo ver. Een maand voor mijn uitgerekende datum. Ik heb tranen met tuiten gehuild, ik heb ze
geknuffeld, hun haren gekamd, hun nagels geknipt, en heel veel foto’s van ze gemaakt. De lieve beestjes waar ik zo veel van hield gingen weg. Ik
stopte mijn lieffies in een reismandje en gaf ze alle vier nog een aai over hun kop, wetend dat ik ze mogelijk nooit meer zal zien, en nooit meer zal
aanraken. 10 minuten later reden ze in de auto weg, op naar hun nieuwe eigenaar. Hun laten gaan was het laatste dat ik voor hun kon doen. Weken
ben ik verdrietig geweest. De stilte was op sommige dagen ondragelijk. Uiteindelijk is een maand na de overplaatsing van de cavia’s mijn zoon
geboren. De stilte werd vervangen door gehuil en gelach van een nieuw geboren mensje. Harumi en Curly zijn inmiddels overleden. Met Aya en
Miyo gaat het perfect. Vaak als ik met mijn zoon speel kijk ik nog naar dat kastje. Dat was het plekje van de cavia’s. Ik weet zeker dat er altijd een
leegte zal bleven. Ik zal altijd het gefluit missen. Het stelt mij gerust dat ze het goed hebben. Het zijn niet toch maar cavia’s. Deze vier kleine
wezentjes waren mijn steun en toeverlaat. Elke dag kijk ik even op facebook of er een update over ze is. Het tovert altijd een glimlach op mijn
gezicht. De cavia’s fluiten weer, ze kijken blij uit hun oogjes, ze zijn gelukkig. De opvang, niet hun eerste huis, maar wel thuis, waar ze nu horen..

‘Sometimes letting go is the ultimate act of love”

© 2018 KerstDierenActie
Back to Top